Edytor partii

Partia otwiera się w edytorze dwukrotnym kliknięciem na liście albo przez Plik › Otwórz partię (⌘O); nowa przez Nowa partia (⌘N). Każda partia ma własne okno i można mieć ich otwartych dowolnie wiele; otwarcie partii, która jest już otwarta, przenosi jej okno na wierzch. Opracowania otwierają się w tym samym oknie.

Po lewej gracze, z turniejem i rundą: kliknięcie otwiera Dane partii, tak jak Plik › Edytuj dane partii… (⌘I). W opracowaniu zamiast nich są Tytuł i Notatki. Pod spodem Notacja. Pośrodku szachownica z paskiem oceny i, jeśli partia ma czasy, zegarem nad nią i pod nią; pod szachownicą pasek ruchów. Po prawej Silnik i eksplorator. Na dole symbole. Kolumny poszerza się, przeciągając granicę między nimi. Na pasku narzędzi Drukuj i Zachowaj.

Nowa partia proponuje dzisiejszą datę oraz tempo i rodzaj tempa ostatniej wprowadzonej partii; jeśli ta była sprzed najwyżej trzech dni, w turnieju, który jeszcze się nie skończył, także turniej i następną rundę.

Ruchy

Ruch wykonuje się, przeciągając bierkę, albo klikając bierkę, a potem pole; możliwe pola są zaznaczone. Przy promocji wybiera się bierkę.

Warianty powstają same: ruch inny niż ten, który następuje w partii, otwiera wariant, a ten sam ruch po prostu idzie dalej, nawet jeśli ma komentarz, symbol lub czas. W notacji warianty są zwinięte za ▶ i rozwijają się same, gdy szachownica do nich wchodzi; przycisk u góry rozwija lub zwija wszystkie.

W twoich partiach, z Pro, notacja zaznacza też twój repertuar: gdzie partia z niego wyszła i gdzie przeciwnik zagrał ruch, którego repertuar nie przewidywał.

Prawy przycisk na ruchu ma Usuń od tego miejsca: usuwa ten ruch i wszystko, co po nim następuje. Jeśli usuwa ciąg dalszy linii głównej, jej miejsce zajmuje pierwszy wariant. Nie prosi o potwierdzenie: cofa się to ⌘Z.

Poruszanie się po partii

Tam, gdzie partia się rozgałęzia, → otwiera Kontynuacja…: linia główna jest już wybrana, ↑ ↓ zmieniają wybór, kolejne → potwierdza, ← zamyka. Ostatni ruch idzie na koniec linii głównej.

Przycisk Obróć szachownicę obraca szachownicę razem z paskiem i zegarami.

Komentarze

↩ na ruchu, dwukrotne kliknięcie w notacji albo przycisk Komentarz pod szachownicą. Komentarz trafia po ruchu albo przed nim, jeśli tak wybierzesz. Tekst wchodzi do partii w trakcie pisania.

Symbole

Pasek na dole stawia przy bieżącym ruchu symbole znane z książek. Każdy symbol ma swój klawisz, podany w podpowiedzi, która pojawia się po najechaniu na niego:

• jakość ruchu (!, ?, !!, ??, !?, ?!, □ i przegapiona szansa) — klawisze od 1 do 8;
• pozycja (= równa pozycja, ∞, ⩲, ⩱, ±, ∓, +−, −+) — rząd poniżej, od Q do I;
• symbole specjalne (nowinka, przewaga w rozwoju, inicjatywa, atak, kontrgra, niedoczas, rekompensata, zugzwang) — od A do K;
• symbole redakcyjne (z ideą, skierowany przeciw, lepsze jest, gorsze jest, równoważne jest, komentarz redakcji) — od Z do N.

Jeden symbol na grupę: wybranie innego z tej samej grupy go zastępuje, ponowne wybranie tego samego go usuwa. Symbol jakości pojawia się też na szachownicy, na polu docelowym. Klawisze działają według swojego położenia na klawiaturze, w jakimkolwiek jest języku: podpowiedź pokazuje literę z twojej.

Strzałki i kolorowe pola

Prawym przyciskiem: przeciągnięcie z pola na pole rysuje strzałkę, kliknięcie pola otacza je kółkiem. Kolor zależy od przytrzymanego klawisza:

Narysowanie tej samej strzałki w tym samym kolorze ją usuwa; w innym kolorze zmienia jej kolor. Strzałki i pola należą do ruchu, przy którym je narysowano.

Czasy

Przycisk Czas ruchu zapisuje dla bieżącego ruchu Pozostały czas na zegarze po jego wykonaniu albo Zużyty czas na jego obmyślenie: 90, 1:30 i 0:01:30 to zawsze półtorej minuty. Potwierdza się ↩ albo przejściem do innego ruchu; puste pole usuwa czas. Gdy partia ma czasy, zegary obok szachownicy pokazują je ruch po ruchu.

Silnik

Przełącznik na karcie Silnik albo Szachownica › Analiza silnika (⌥⌘E) włącza Arasana, silnik dołączony do aplikacji, na pozycji z szachownicy i śledzi ją ruch po ruchu. Po otwarciu okna jest zawsze wyłączony. Pracuje na Macu, bez sieci, na połowie jego rdzeni.

Przyciskami − i + wybiera się, ile linii widać, od jednej do pięciu. U góry jest ocena, z perspektywy białych, i osiągnięta głębokość; wyszukiwanie zatrzymuje się na głębokości 30, a + obok pozwala mu liczyć dalej, dopóki nie przejdziesz do innego ruchu. Oceny widać na karcie i na pasku obok szachownicy.

Każda linia ma swoją ocenę i ruchy, numerowane jak w notacji: „13.” przed ruchem białych, „12…”, gdy ruch mają czarne. Gdy kursor jest nad liniami silnika, wyszukiwanie się zatrzymuje, żeby się nie zmieniały w trakcie czytania, a ruch pod kursorem widać na szachownicy (która staje się półprzezroczysta). Kliknięcie ruchu rozgrywa linię aż do niego: tam, gdzie zgadza się z partią, przechodzi się po niej, tam, gdzie od niej odbiega, powstaje wariant, a na końcu partii linia ją przedłuża. ⌘Z usuwa całą linię.

Analiza automatyczna

Przycisk Analiza automatyczna na dole karty Silnik (albo Szachownica › Analiza automatyczna…) każe Arasanowi przejść całą linię główną i opatrzyć ją adnotacjami: ocena ruchów, najlepsza linia tam, gdzie jest błąd, dokładność obu graczy. Zobacz Analiza automatyczna. Twoje komentarze i symbole zostają; te od silnika widać tylko z włączonym przyciskiem silnika u góry Notacji.

Przeanalizowana partia ma obok przycisku ⓘ, Podsumowanie analizy:

• na górze, jak rozstrzygnęła się partia: na przykład „Przegrana jednym ruchem: …” albo „Przewaga stracona: …”. Kliknięcie przenosi do tego ruchu;
• wykres oceny: kliknięcie albo przeciągnięcie przenosi do ruchu; punkt w kolorze znaku oznacza każde !!, !, ?!, ? i ?? silnika, a linia ruch z szachownicy;
• dokładność białych i czarnych, a obok, ile ruchów każdego z nich silnik oznaczył !!, !, ?!, ? i ??: kliknięcie liczby przenosi do następnego ruchu tego gracza z tym znakiem;
• Pokazuj analizę w notacji, ten sam przełącznik co przycisk w Notacji;
• silnik z wersją, głębokość i data.

Podsumowanie zostaje otwarte, gdy poruszasz się po partii.

Cofanie

Edycja › Cofnij (⌘Z) usuwa ostatnią zmianę, a Powtórz (⇧⌘Z) ją przywraca: ruchy i warianty, linia silnika rozegrana kliknięciem, Usuń od tego miejsca, komentarze, symbole, strzałki i kolorowe pola, czasy, dane partii, analiza automatyczna. Menu mówi, co cofa. Komentarz pisany jednym ciągiem albo jedna wizyta w oknie Dane partii to jeden krok. Szachownica wraca na ruch, w którym była zmiana.

Zachowywanie

Nic nie zachowuje się samo: ruchy, komentarze, dane i analiza czekają na Zachowaj (⌘S). Kropka w czerwonym przycisku zamykania okna mówi, że są zmiany do zachowania, a przy zamykaniu okna albo kończeniu aplikacji aplikacja pyta, co z nimi zrobić. Aby wrócić do partii w zachowanej postaci, zamknij bez zachowywania.

Jeśli ta sama partia została zmieniona w innym oknie, gdy była otwarta tutaj, dane łączą się pole po polu; ruchy i komentarze zmienione gdzie indziej nie są natomiast nadpisywane, a aplikacja o tym mówi.

Pasek ruchów

Pod szachownicą, od lewej: Komentarz i Czas ruchu; pierwszy ruch, poprzedni ruch, następny ruch i ostatni ruch; Obróć szachownicę (⌘R). Potem lupa, która szuka w archiwum pozycji z ekranu (Szukaj tej pozycji) albo robi z niej początek nowego opracowania (Nowe opracowanie od tego miejsca), oraz Udostępnij: Kopiuj obraz, Kopiuj FEN, Kopiuj PGN, Zachowaj obraz… i Udostępnij obraz…. Obraz to diagram pozycji z twoją szachownicą, od strony, z której patrzysz, ze strzałkami i kolorowymi polami ruchu; PGN to partia taka, jaka jest w oknie, ze zmianami jeszcze niezachowanymi.

Menu Szachownica

Wszystko, co robi się na szachownicy, jest też w menu Szachownica, z klawiszami: Poprzedni ruch ←, Następny ruch →, Pierwszy ruch ⌘←, Ostatni ruch ⌘→, Obróć szachownicę ⌘R, Szukaj tej pozycji, Nowe opracowanie od tego miejsca; a w edytorze Komentarz… ↩, Czas ruchu…, Adnotacje (symbole, każdy ze swoim klawiszem), Usuń od tego miejsca, Analiza silnika ⌥⌘E, Analiza automatyczna… i, dla opracowania bez ruchów, Ustaw pozycję…. Klawisze bez ⌘ oraz ⌘← ⌘→ działają na szachownicy tylko wtedy, gdy nie piszesz: w komentarzu albo w tytule opracowania należą do tekstu.

Drukuj na pasku narzędzi albo Plik › Drukuj… (⌘P) drukuje partię lub opracowanie takie, jakie jest w oknie, albo zachowuje je jako PDF: zobacz Drukowanie i PDF.